~මහිම මන්දහාසි~ [පසු වදන]

      මගෙත් කට කහනවට දුන්නු පොරොන්දුව ඉෂ්ට කරන්නයි මේ ලෑස්තිය. :P

මහිම මන්දහාසි ..... ඒ මගේ කුලුඳුල් නවකතාව... 

     ගිය අවුරුද්දේ සැප්තැම්බර් මාසේ මං ලියන්න පටන් ගත්ත මේ කතාවේ කොටස් 23 ක් ලියල ඉවර කරන්න මට මාස 5 ක විතර කාලයක් ගත වුණා. කොච්චර පරක්කු වුණත් පහුගිය ආදරවන්තයින්ගේ දවසේ කතාව ඉවර කරන්න මං තීරණේ කරලා තිබුණා. ඉතින් ඒ විදියටම කතාව ඉවරකරන්නත් මට අවස්ථාව ලැබුණා. පරක්කු වෙනකොට බැන බැන හරි කතාව බලන්න ආපු අයට ගොඩක් ස්තුතියි... :DD

           මේ කතාව ලියන්න මට අදහස ආව හැටි ගැන කියලම ඉන්නම්කො. අයිස් කියන්නේ කතුවරියක් නම් නෙමෙයි ඔන්න. දැනට අවුරුදු 8 කට විතර කලින් මම ඉස්කෝලේ අටේ පන්තියේ ඉගෙන ගත්ත කාලේ මගේ එකම අක්කි කතාවක් ලිවවා. බ්ලොග් එකකටද කියලද අහන්නේ?? පිස්සුද බං, ඒ කාලේ කොහෙද බ්ලොග්? :P පරණ පොතක් අරගෙන අක්කිගෙ ලස්සන අකුරු වලින් ලියල තිබුනේ එයාගේ ආදර කතාවම වෙන්න ඇති කියල මට අද හිතෙනවා. ඒත් එදා ඔය මගුල් තේරුම් ගන්න තරම් වයසක අයිස් නොහිටියාට, එක ඇබ්බැහි වීමක් නිසා ඒ සිදුවීම මගේ හිතේ තදින්ම කාවැදිලා තිබුණා. පුංචි දවස් වල ඉඳන්ම ඕනෙම පොතක්,පත්තරයක් අහු වුණාම කියවන පුරුද්දක් මට තිබුණා. 'නවකතා කියවන්න එපා, ඔලු නරක කරගන්න එපා' කියලා අම්මිගෙන් කිසිම වොර්නින්ග් එකක් කවදාවත් මට ලැබිල තිබුනේ නෑ. (එහෙම තහංචි දැම්ම ම  පුංචි හිත වලට කුතුහලේ ඇතිවෙන නිසා වෙන්න ඇති.) ඒ නිසාම ඉතින් අක්කිගෙ කතාවත් මං කියෙව්වා. 'කවදාහරි මාත් කතාවක් ලියන්න ඕනේ' කියලා සිතිවිල්ලක් මුලින්ම හිතට ඇතුළු වුනේ එදා... 

    ඉතින් දැනට ටික කාලෙකට කලින් (ගිය අවුරුද්දේ) පරණ අල්මාරියක් අවුස්සද්දි අක්කිගෙ නවකතාවේ කොටස් කීපයක කොල වගක් හම්බවුණා මට. එදා ආයෙත් මට හිතුණා මගේ බ්ලොග් එකටත් ලස්සන ආදර කතාවක් කියන්න ඕනේ කියල. ඒ ආසාව නිසාමයි මං ~මහිම මන්දහාසි~ ලියන්න පටන් ගත්තේ. 

මං දන්නවා දැන් අහන්න යන ප්‍රශ්නේ... :PP

    මේ කතාව ඇත්ත කතාවක් නේද කියල හැමෝම ඇහුවා. මේ මගේ කතාව කියලත් සමහරු කිව්වා. (මේ මගේ කතාව නෙමෙයි කිව්වම මගේම යාලුවොවත් මාව විශ්වාස නොකරන තැනක හිටියා පහුගිය දවස් වල.) ඒ ප්‍රශ්න වලට උත්තර දෙන්න ඕනේ නිසා තමයි මං මේ පසුවදන ලියන්න පොරොන්දු වුණේ.. හික් හික්.. 

මේ විදියේ කතා ගොඩක් මේ ලෝකේ හැමතැනම ඇති... ඒත් මේ මගේ කතාව නම් නෙමෙයි. මං අහපු දැකපු කතාවකුත් නෙමෙයි.. 

        සමහර කොටස් වලදී මේ කතාව කියෙව්ව මගේ බ්ලොග් අවකාශයේ මිතුරන්ට මතක් වෙලා තියෙන්නේ තමන්ගේම අතීතේ.. ආදරේ ප්‍රකාශ කරපු විදිය, රෑට රෑට මල් කැඩුව විදිය, ප්‍රථම පෙම් හසුන වගේ වගේ දේවල්..... ගොඩක් තැන වලදී සමහර යාලුවන්ගේ ආදර කතාවයි - මං ලිව්ව ආදර කතාවයි ගොඩක් සමානයි කියලා මටත් හිතිලා තියෙනවා. සමහර දෙබස් පවා.... ඒත් ඉතින් සීමිත අවස්ථා කීපයකදී ඇරෙන්න ~මහිම මන්දහාසි~ සහ මගේ (අයිස්ගේ) ආදර කතාව අතරේ කිසිම සම්බන්දයක් නෑ හොඳේ.

                අන්තිම කොටසේ ලියුම දැකලා ගැමියා මලයා (මලයා කිව්වට මට වඩා දවස් කීපයයි බාල මගේ හිතේ. :P) ඇහුවා මේ මගේ කතාව නෙමෙයි නම් කොල්ලෙක් ලියන විදියට මහිම ලියුම ලියන්න කොහොමද කියලත්.?? අයිස්ට නම් ඔය සෙනෙහෙ කොල ලැබිලා නැතෝ. (ලංකාවේ අපිට නම් ඉතින් මොබිටෙල් නෙ.. හික් හික්).... ඒ ලියුම ලිව්වේ කොල්ලන් ගැන දීර්ඝ කාලීනව කල සමීක්ෂණයකින්. සාර්ථකයි කියලා හිතනවෝ......

                  කලින් කිව්වා වගේම මං කතුවරියක් නම් නෙමෙයි ඔන්න. හිතේ ගොඩ නැගුණු, සත්‍ය නොවුණු කතාවක් යථාර්තයට ගලපන එක කොයිතරම් අමාරු වැඩක්ද කියලා මං තේරුම් ගත්තේ කතාව ලියන්න ගත්තට පස්සේ. කියවන අයට කතාවේ අස්වාභාවික ගතියක් නොදැනෙන්න මං ලොකු උත්සහයක් ගත්තා. ඒ ඇරෙන්න මහා ලොකුවට, වචන භාවිතය ගැනවත් උපමා රූපක ගැනවත් මං තැකීමක් කරේ නෑ අවංකවම. මගේ කැමැත්ත තිබුණේ සරල ආදරණීය කතාවක් ලියන්න මිසක්, සංකීර්ණ කතාවක් ලියන්න නෙමෙයි. ඒ හැකියාව මට නෑ කියලා මං දන්නවා.. :P

         ඒත් මගේ හිතට වදදෙන තරමට මේ කතාව ලියනකොට එක තැනකදී මං වැරද්දක් කරා... ඒ මහිමගෙයි, විශ්මිගෙයි ඉස්කෝල වලට බොරු නම් දීලා. නුවර ඇත්ත ඉස්කෝල වල නම් ලියලා, මගෙන් නොදැනුවත්ව ඒ ඉස්කෝලෙක නමට හානියක් වේවි  කියලා හිතුන නිසා මං එතනට ආදේශක නම් කීපයක් පාවිච්චි කරා.. ඒත් පස්සේ කට්ටියට කියවනකොට ඒක ලොකු ප්‍රශ්නයක් වුණා කියලයි මට හිතෙන්නේ.. කතාව උවමනාවෙන්ම අස්වාභාවික ගතියක් දැනෙන්න ඇති හැමෝටම.. ඒ වැරැද්දට සමාවෙන්න. අයෙත් ඒ වැරැද්ද කවදාවත් වෙන්නේ නෑ.. 

    

මහිම තරුනෙත් වීරසේකර

විශ්මි මන්දහාසි සූරියබණ්ඩාර

                  මේ කතාවේ ප්‍රධාන චරිත දෙක... පුදුම තරමේ ආදරේකින් ඒ චරිත වලට පණ දෙන්න මං ලොකු උත්සහයක් ගත්තා. ඒ උත්සාහය ටිකක් හරි සාර්ථක වෙන්න ඇති කියලා මං විශ්වාස කරන්නේ කියවපු ඔයාලගේ අදහස් නිසයි. මහිමගේ චරිතේ ගති ගුණ වලට ගොඩක් කැමති අය හිටියා. පෞද්ගලිකව ඒ ගතිගුණ වලට මමත් ගොඩක් කැමතියි. ;)... මේ කතාව හිතේ ඇඳුණු දවසේ ඉඳලම මගේ හිතේ හොල්මන් කරපු හැබැහින් හමු නොවුණු ඒ චරිත දෙකට මම පුදුම විදියට ආදරේ කරා. කතාව ඉවරවුණු දවසේ ඉඳන් හිතේ නොසන්සුන්කමකින් හිටියේ මේ දෙන්න නැතුව පාලු නිසයි.. :))

               අපි කවුරුත් ආදර කතාවකදී බලාපොරොත්තු වෙන ආදරණීය අවසානයක් (ඇරඹුමක්) මේ කතාවට දෙන්න මං වගබලාගත්තා. ඒ හැමෝගෙම හිත සුව පිණිසයි..ඉතින් අන්තිමේදී පහුවුණු ආදරවන්තයින්ගේ දවසේදී ආදරණීය විදියට කතාවේ අන්තිම කොටසත් ලියල ඉවර වුණා.. ගොඩක් අය ඒ කොටස කියවල අඬල තිබුණා. දැන් නම් ඒ ගැන ලොකු සතුටක් තියෙනවා. ඔයාල අඬපු නිසා නම් නෙමෙයි මට සතුටු, කියෙව්ව අයව සංවේදී කරවන්න මගේ වචන වලට පුළුවන් වුණා කියලා දැනගත්තම අහිංසක ආඩම්බරයක් දැනුණා.  :)))

                         එතකොට අන්තිම කොටසේ අදහස් වලින් කට්ටිය අහල තිබුණා කෝ කතාවේ ඉතුරු ටික කියලා..දෙවෙනි සීරියස් එකක් තියෙනවද ඇහුවා... ආදරේ පටන් ගත්තට පස්සේ ඇතිවෙන ප්‍රශ්න කොයි ඇහුවා.. කසාද බඳින ටික වෙනකන් ජීවිතේ කොයි ඇහුවා ( කසාද ජීවිතේ කොහොමද කියලා විතරයි ඇහුවේ නැත්තේ..:PP ) 

      අනේ මේ කතාවේ දෙවෙනි සීරියස් එකක් නම් ලියන්නේ නැතෝ...කසාද බඳිනකන් ජීවිතේ ලියන්නෙත් නැතෝ... එහෙම වුනොත් මේ කතාව මහගෙදරට හපන් මෙගා වෙනවා ෂුවර්.. හි හි... 

       අපි මහිමටයි, විශ්මිටයි එයාලගේ ආදර ලෝකේ ගොඩ නගා ගන්න ඉඩදෙමු නේ?. ප්‍රශ්න ජීවිතේට පන්නරයක් කරගෙන ආදරෙන් ඉන්න ලැබේවා කියලා විතරක් ප්‍රාර්ථනා කරමු.. :)))

      අවසාන වශයෙන්>>>

     ඔයාල හැමෝටම ගොඩාරියක් ස්තුතියි..

     කතාව ලියන්න පටන් ගත්තු දවසේ ඉඳලා අවසානය වෙනකන්ම කතාව කියවපු.... කතාවේ මගදී එකතුවෙලා අයෙත් මුල ඉඳන් කතාව කියවගෙන ආපු..... අඩු පාඩු පෙන්නලා මාව දිරිමත් කරපු බ්ලොග් අවකාශයේ හැම යාලුවෙක්ටම, සහෝදරයෙක්ටම ගොඩාක් ස්තුතියි... (කොටස් 23ටම අදහස් දක්වපු හැම කෙනෙක්ගෙම නම් කියන්න ගිහින් එක්කෙනෙක්ව හරි මග ඇරුණොත් දුක නිසා නම් නොකිය ඉන්නම්..) 

     බ්ලොග් අවකාශයේ සාමාජිකයන් නොවුණත් ~ මහිම මන්දහාසිය~ කියවන්නම කොලමට ගොඩ වැදුණු මගේ හැම යාලුවෙක්ටම, යාලුවන්ගේ යාලුවන්ට, සහ එයාලගේ සහෝදර සහෝදරියන්ට ගොඩාක්ම ස්තුතියි.. ( විශේෂයෙන්ම අපේ අන්දාලි පුංචි කෙල්ලට.. ) ඔයාලගෙත් නම් කියන්න ගියොත් කාවහරි මට මග ඇරෙයි කියලා බයයි.. හැමදාමත් කතාව කියවලා 'ඇනෝ' විදියට කමෙන්ට් කරපු හඳුනා නොගත් සියලුම සොයුරු සොයුරියන්ටත් ස්තුතියි.. ඒ වගේම හැම කොටසක්ම නිහඬවම කියවලා, රස විඳපු හැමකෙනේක්ටමත් ගොඩක් ස්තුතියි... 

               තවත් කතාවක් ලියමු කියලා ගොඩක් අය යෝජනා කරා.. ඒ වගේම ~මහිම මන්දහාසිය~ ඉවර වෙනවට දුකේ අඬපු බබාලටත් අලුත් කතාවක් ලියනවා කියලා අයිස් පොරොන්දු වුණා.. හි හි..... ආයෙත් කතාවක් ලියන්න ආසයි.. ඒත් තාමත් ඒ ගැන කිසිම අදහසක් නෑ. ප්ලොට් එකක් ලැබුනොත් ලියන්න බලන්නම්කෝ..  

දැන් තමයි පමාවට හේතු විමසීම>>>

              අවසන් කොටස ලියල ඉක්මනින්ම පසුවදන ලියන්න හිටියත් ටික කාලයක් පරක්කු වුණා.. මෙන්න මේකයි හේතුව. ~මහිම මන්දහාසිය~ විද්‍යුත් පොතක් විදියට ඔයාලට දෙන්න මං හිතුවා..මෙන්න ලින්ක් එක (ලින්කුවේ අවුලක් තිබේ නම් වහාම දන්වන්න.. :D) කැමති කෙනෙක් ඉන්නවා නම් ඩවුන්ලෝඩ් කරගෙන කියවන්න පුළුවන්.. 

______________________________________________

ප/ලි : සුබ ආරංචියක් තියෙනවා කියන්න... පෙබරවාරි 26 වෙනිදා අපේ ක්ලාස් එකේ කොන්වොකේෂන් එක තිබුණනේ BMICH එකේ... එකේදී මං කිව්ව අපේ සෙට් එක නොහොත් ඔරකල් ගෘප් එක 'වසරේ විශිෂ්ටතම කණ්ඩායම' විදියට අභිෂේක ලැබුවා. ඉතින් මට ගොඩාක් සතුටුයි.. :DDD

ප/ප/ලි : අල්ලගන්න බැරි තරම් පෝස්ට්ස් ගොඩක් මග ඇරිලා මට... ඒත් කොහොමහරි ආයෙත් ඔයාලගේ බ්ලොග්ස් වලට හොම්බ දාල යන්න ඉක්මනටම එනවෝ........

~මහිම මන්දහාසි~ 23වන කොටස [අවසන් කොටස]

     සඳුට කෝල් එකක් දෙන්න බැරි නිසාම මං මැසේජ් එකක් දාල ඇහුවා කොහෙද ඉන්නේ කියලා. කට්ටිය මාව දාලා හෝල්ට් එකටත් ගිහින් ඉවරයි. 


     'Wade shape da ban?' සඳු ඇහුවා. මොනවා කියන්නද කියලා හිතාගන්න බැරි නිසා මං හොරෙන් මහිම දිහා බැලුවා. කිසිම ගානක් නැතුව හුරතල් විදියට කතා කර කර මං ලඟින් ඇවිදගෙන එන මහිමව දැක්කම මට හිතුනේ ශේප් කියලා කියන්න. ඒත් මේ අවසානයක්ම නොවෙන නිසා ඒ ගැන තීරණේ කරන්න වෙලා වැඩියි කියලත් මට හිතුණා. 


     'i hv no idea Sandu.. :/ ' 


     'hmm... dn't worry sudu. lts c' සඳු එහෙම කිව්වේ මගේ හිත සනසන්න වෙන්න ඇති.


     'කාටද දැන් ඔය හෝ ගාලා කොටන්නේ?' පාර අයිනේ තිබුණු පුංචි ගල් කැටේකට පයින් ගහන ගමන් මහිම මගෙන් ඇහුවා. මං ඒ ප්‍රශ්නෙට හිනාවකින් විතරක් උත්තර දීලා පාඩුවේ හිටියා.

     'යාලුවොන්ට නේද?' ආයෙත් මහිම. ඇස් ලොකු කරලා පුදුමෙන් වගේ මං මහිම දිහා බැලුව විදියට එයාට හිනා ගියා.

     'හ්ම්.... '  තමන් මේ ලෝකේ වැඩියෙන්ම ආදරේ කරන හිනාවේ හිමිකාරයත් එක්ක හවස් යාමේ, පාලු පාරක, ඇවිදගෙන යන්න අකමැති මොන කෙල්ලද? ඒ නුපුරුදු හැගීම කිසිම අඩුවක් නැතුව මං ඒ මොහොතේ වින්දා.  තොරතෝංචියක් නැතුව කියවන ගමන් පුංචි ගල් කැටයක් ෆුට්බෝලයක් කරගෙන පාර පුරා දුවන මහිමව දකිනකොට හිතට දැනෙන සතුටට හිත පුපුරලා යයි කියන මෝඩ සිතිවිල්ලක් පවා ඒ වෙලාවේදී මගේ හිතට ආවා. 

     ඒ නලියන තරු ඇස් වලට, දඟකාර හිනාවට වහවැටුණු මගේ හිත මහිමගේ කෙලින් කතාවට, නිර්ව්‍යාජ ගතිගුණ වලටත් ආදරේ කරන්න පටන්ගෙන කියලා ඒ වෙලාවේදී මට දැනුණා.

_______________________________________________________

     දොඩම්වල හන්දියෙන් මහිමට සමු දීලා, යාලුවොත් එක්ක බස් එකේ ගෙදර එන මොහොතේ පවා මගේ හිත තිබුනේ මහිම ළඟ. මහිම දුන්න ලියුම ගැන කිව්ව නිසා යාලුවොත් මගෙන් වැඩි විස්තර අහන්න ආවේ නෑ. මගේ හිතේ තිබුණු දෙගිඩියාව එයාලටත් දැනෙන්න ඇති කියලා මට හිතුණා. 

     ගෙදර ආව ගමන් මුණවත් හෝදන්නේ නැතුවම ලියුම බලන්නම් කියලා හිතුවට ඒකට අම්මිගෙන් ඉඩක් නම් ලැබුණේ නෑ. 'දවස තිස්සෙම රස්තියාදුවේ ගිහින් ඇවිත්, යනවා ගිහින් ඇඟ හෝදගන්නවා' අම්මිගේ තරවටුව නිසාම දඩි බිඩියේ ඇඟ සෝදාගෙන කාමරේට ආවම හිතටත් ලොකු සැහැල්ලුවක් දැනුණා. අම්මි එහාට මෙහාට වෙනකන් ඉඳලා කාමරේ දොරත් වහලා ඇවිත් මං ඇඳෙන් ඉඳගත්තා. හවස මහිම දුන්නු, පරිස්සමට පර්ස් එකේ දාගෙන ආව ලියුම මං අතට ගත්තේ මහිමට වුණු පොරොන්දුවත් මතක් කරන ගමන්. පුංචි අළු පාට බෑග්  එකත් පැත්තකින් තිබ්බේ හොරෙන්වත් බෑග් එක  ඇතුල නොබලමයි.

     'තාම තෑගී බැලුවේ නෑ නේද හොර පුසී? ෂුවර් නේ?  (ශිෂ්‍යත්ව පන්තියේදී ලියුමක් ලිව්වට පස්සේ මේ ලියුමක් ලියනවමද කොහෙද.. වැරදි ඇති,ගණන් ගන්න එපා හොඳේ. අනික අකුරු කැතයි කියන්නත් එපා හරිද.)' ලියුම් කවරෙන් ලියුම එලියට ගන්නකොටම කුරුමිණි අඬු වගේ පුංචි අකුරු වලින් මහිම ලියල තිබ්බ දේවල් දකිනකොට මගේ මූණට හිනාවක් ආවේ නොදැනුවත්වම වගේ.

     හිනා ගියාට මොකද ඊට පස්සේ නම් හිතට දැනුනේ ලොකු දෙගිඩියාවක්. මහිම ඕනෙවටත් වඩා හොඳින් හැසිරුන එක මට ඒ වෙනකොටත් ලොකු ප්‍රශ්නයක් වෙලා තිබුණේ. බයටමද කොහෙද අත් දෙකත් වෙවුලනවා. ලියුම දිග අරිනවද නැද්ද කියල හිත හිතා ඉන්නකොටම කෝල් එකක් ආවා. මං හිතුවේ මහිම වෙන්න ඇති කියලා. ඒ සිතිවිල්ල නිසා හිතේ බය දෙගුණ වුණා. ඒත් කෝල් එක සඳුගෙන් කියලා දැනගත්තම මට දැනුනේ ලොකු අස්වැසිල්ලක්.

     'Hello'

     'ලියුම බැලුවද?'

     'තාම නෑ.'

     'ඇයි බං මං හිතුවා දැන් බලලත් ඇති කියලා. මෙච්චර වෙලා පොල් ගෑවද? '

     'අනේ මට බයයි සඳු' මං ඇත්තම කිව්වා.

    'ආ..... ඒක හරි කතාවක් නේ. මොකෝ ලියුම අස්සේ යකෙක් ඉන්නවද? අනේ මේ විශ්. නිකන් මෙතන හුරතල් නොවී ඕක බලලා අපිටත් කියන්න'

     හවස තරහ ගිය විදියටම සඳුට ඒ වෙලාවෙත් තරහ යන්න ඇති කියලා මට හිතුණා. සඳු ෆෝන් එක තිබ්බට පස්සේ මං ආයෙත් ලියුම අතට  ගත්තත් එක පාරටම දිග අරින්න බය හිතුණා. යකෙක් නොහිටියත් ඒ ලියුම ඇතුලේ මගේ හීන විනාස කරන්න පුළුවන් බෝම්බයක් තියෙයි කියලා මං බය වුණා. ඒත් ඕනේ දුකක් දෙකයි පනහයි කියලා ලියුම කියවන්න තීරණේ කරේ සඳුගේ වචන මතක් වුණ නිසා.

     පිස්සු කේස් එක විශ්මි ට, මුළු ඇඟම පණ නැති වෙලා යනවා වගේ දැවිල්ලක් එක්කම මං ගල් ගැහුණේ මහිම ලියලා තිබුණු ආමන්ත්‍රණේ දැකලා. මීට් වෙන්න කලින් ලිව්ව ලියුමක මන්දහාසි නැතුව විශ්මි කියලා තිබුණේ කොහොමද කියන සැකෙත් එක්ක මං ඉතුරු ටික කියවන්න පටන් ගත්තා. 

     'හරි ඉතින් දැන් ඇස් දෙක නළලේ තියාගෙන හිටියා ඔය මදැයි. දැන් අර බෑග් එකේ දම් පාට ලොකු රැපින් එකෙන් රැප් කරලා තියෙන තෑග්ග දිග ඇරලා බලලා ඉන්නකෝ. ප්‍රශ්නෙට විසඳුම එතන ඇති. ' මහිම කොහොම කිව්වත් ඇස් නළලේ තියාගෙනම මං බෑග් එකෙන් ඒ පාර්සලේ අරගෙන හිමින් දිග ඇරියා. මගේ නැති වුණ ඩයරිය? මං අලවලා තිබුණු එකම එක ස්ටිකර් එකක්වත් අඩු නැතුව,නැති වෙද්දී තිබුණු විදියටම මගේ ඩයරි එක තිබුණා. ඒත් ඒක කොහොමද මහිම අතට ගියේ කියලා දැනගන්න තිබුණු කුතුහලේ නිසාම මං අයෙත් ලියුමට එබුණා. මටත් නොදැනිම මුළු ලියුම පුරාම දුවන්න දඟලන ඇස් බොහොම අමාරුවෙන් එක්තැන් කරගෙන මං නවත්තපු තැනින්ම කියවන්න පටන් ගත්තා.

     'ඔයාගේ නැති වුණු ඩයරිය. මන්දහාසි වගේම මාත් හොඳ නළුවෙක් තමයි හරිය. දැන් හිතනවා නේද මේක කොහෙන්ද මට කියලා? ඔන්න එහෙනම් ඉස්සෙල්ලම කිව්වා සොරි කියලා. මං ඕක හොරකම් කරා. ඔයා කොහේහරි ගිහින් හිටිය දවසක මං ඔයාලගේ දිහා ආවේ මධූ අයියව හම්බවෙන්න. ස්පෝර්ට්ස් මීට් එකේ වැඩ වගයක් කරන්න නෙට් යූස් කරන්න ඕනේ වුණත් මධූ අයියගේ ලැප් එකේ අවුලක් නිසා අපි ඔයාගේ කම්පියුටර්  එකෙන් නෙට් ගියා කියමුකෝ. ටික වෙලාවකින් ටී ෂර්ට් ඩිසයින් එකක් ඇඳගන්න කොලයක් හොයන්න මං ඔයාගේ පොත් රාක්කෙ අවුස්සනකොට ඔයාගේ ඩයරි එක මෙසේ උඩට වැටුණා. කාගේවත් ඩයරි එකක් බලන්න උවමනාවක් නැති වුණත් ස්ටිකර් තොගයක් අස්සේ මන්දහාසි කියලා තියෙනවා දැකලා මං ඩිම් වුණා. ඒ කුතුහලේ නිසාම මධූ අයියා එහා මෙහා වෙනකන් ඉඳල ඩයරිය ඉස්සුවා.' හප්පේ ඒ ටික දැක්කම මට හුස්ම ගන්නත් අමතක වුණා.. ඩයරිය නැති වුණු එකට මං සැක කරේ අපේ අයියව. මහිම කියලා නම් හීනෙකින්වත් හිතුවේ නෑ. බලාගෙන ගියාම මේ තරු ඇස් ඇති කුමාරයත් හොඳ නළුවෙක් තමයි. හැමදෙයක්ම දැනගෙනත් බබා වගේ හිටිය හැටි. ඒ ගැන හිතනකොට නම් මට දැනුනේ පොළොව පලාගෙන යන්න තරමට ලැජ්ජාවක්.

     'ගෙදර ගිහින් නිවාඩු පාඩුවේ මං ඔයාගේ මුළු ඩයරි එකම කියෙව්වා. තරහ නෑනේ මාත් එක්ක? තරහ වුණත් දැන් ඉතින් කරන්න දෙයක් නෑ හොඳේ. මේ, ඒක නෙමෙයි මොනවද අර මං ගැන ලියල තියෙන්නේ ආ?? හප්පේ මට ඒවා දැකලා ලජ්ජා හිතුනා අප්පා. සිරාවට මගේ හිනාව ලස්සනයිද? අම්මප මට කවදාවත් එහෙම හිතිලා නෑනේ. ඒ මදිවට ඇස් දෙකත් ලස්සනයිලු. කවුරුත් මං ගැන ඔහොම කිව්වමද කොහෙද. ලැජ්ජාවේ පණ යනවා.' ඒ වෙලාවේ මහිමට වඩා ලජ්ජා හිතුණේ මට.

     'විශ්මි, යාලුවොත් එක්ක සමනලියක් වගේ සැහැල්ලුවෙන් ඉන්න ඔයාව  මං ඉස්සර ඉඳන්ම ක්ලාස් එකේදී දැකලා තියෙනවා. ඒත් ඔයා මාව දැක්කේ අන්තිම දවසේ කියන එක නම් මට විශ්වාස කරන්න බෑ ඇත්තටම. සමහරවිට ඔයාට මාව විශේෂයෙන් පේන්න ඇත්තේ එදා වෙන්න ඇති.'  ඇත්තටම මට ඒ ගැන ඉස්සෙල්ලම හිතුණේ ලියුම කියවද්දී. මං මහිමව කලින් දැකලා නැති වෙන්න බෑ. මට විශේෂයක් නොවෙන්න ඇති. 'එදා ක්ලාස් එකේදී ඔයා මං දිහා කීප සැරයක්ම බලනවා දැකලා අපේ උන් මාව කෑවේ නැති එක විතරයි. මාත් නොදැක්කා නෙමෙයි, මාත් දැක්කා.... ඒත් මට ඔයාව විශේෂයක් වුණා කියලා බොරුවක් කියන්න තරම් මං ආත්මාර්ථකාමී කොල්ලෙක් නෙමෙයි විශ්. ඒ වෙලාවේ ඇත්තටම ඔයාව මට විශේෂයක් වුණේ නෑ.' නොසන්සුන් සිතිවිලි නිසා එක පාරටම හිත හිරි වැටුණා කියලා මට තේරුණත් මහිම අවංකව කිව්ව කතාව ගැන හිතේ ඇති වුණේ පැහැදීමක්. ගෑනු ළමයි කීපදෙනේක්ගෙම අවධානයට ලක්වෙන ඉලන්දාරියෙක් වුණු මහිමට මාව විශේෂ නොවුණු එක පුදුමයක් නෙමෙයි.

     'ඒත් එදා හවස, ඔයා මධූ අයියත් එක්ක බයික් එකේ නැගල යනවා දකිනකොට ඔයා දිහා නොබලා අහක බලාගෙන හිටියේ ආඩම්බරකමකට නෙමෙයි.ඉරිසියාවක්ද මොකද්ද මන්ද එක පාරටම හිතට දැනුණා නිසයි. ඒත් පහු වෙනිදා ඔයා මධූ අයියගේ ගර්ල්ෆ්‍රෙන්ඩ් නෙමෙයි නංගි කියලා දැනගත්තම හිතට සැහැල්ලුවක් දැනුණා. ඒ සතුටට විසිල් එකක් ගැහුවමනේ නපුරිච්චි වගේ මට බැන්නේ. මතකද?' දෙයියනේ ඒ දේවල් කොහොම අමතක කරන්නද.. හවස මීට් වෙලා ගියාට පස්සේ මහිමගෙන් තම මිස් කෝල් එකක්වත් නෑ. මං තිබ්බෙත් නෑ. ෆෝන් එක අතට අරගෙන කෝල් කරන්නත් හදලා ඉතුරු ටිකත් කියවලාම කෝල් කරන්න තීරණේ කරා.

     'ඊටපස්සේ මං ඔයාලගේ ගෙදර ආව ගිය දවස් වලයි, අපේ කට්ටියව දැක්ක ගමන් හොරෙන් හොරෙන් ඔයා මාව හොයනවා මට නොතේරුණා නෙමෙයි විශ්මි. ඒත් මං පුළුවන් තරම් ඔය ඇස් මග ඇරලා ඉන්න උත්සාහ කරා. ඒ මධූ අයියා නිසා. මං ඔයාගේ අයියට ගොඩක් ගරු කරන නිසා. ඔයාට මතක ඇතිනේ දවසක් අයියා අපි දෙන්න දිහා අමුතු විදියට බැලුව හැටි. මට එයාගේ විශ්වසේ නැති කරගන්න ඕනේ කමක් තිබුනේ නෑ.. අර දවසක් ඔයා හැදුව තේකක් බීල හැමෝම රසයි කිව්වත්, මං මුකුත් නොකිය පාඩුවේ හිටියේ මගේ නපුරුකමට කියලා ඔයා ලියල තිබුණා. නෑ විශ්මි, මං නපුරු නෑ. නිකරුනේ ඔයාටත් බලාපොරොත්තු දීලා මාත් බලාපොරොත්තු තියාගන්න මං බය වුණා'

     'ඒත් පස්සේ ඉතින් කට්ටිය එකතු වෙලා මගේ නම්බර් එක හොයාගෙන මං ගැන හොයන්න ගහපු ප්ලෑන් එක නම් නියමයි හොඳේ.. ඒ වැඩේ නම් මගේ හිතට ඇල්ලුවා සිරාවටම' හප්පේ... මං හිතුවේ මහිමට ඒකට තරහ ගිහින් ඇති කියලා. 'මට අහු නොවුණා නම් තවත් නියමයි. දැන් ඒ හොයාගත්ත විදියට මං හොඳයි ද?'

     'ඔයා තහනම් කරපු මාතෘකාව ගැන කතා කරන්න මට දැන්වත් අවසරද මැඩම්?? නැති වුණත් කරන්න දෙයක් නෑ ඉතින්. ඔයා මට ආදරෙයි විශ්මි. මං ඒක දන්නවා. මට ඒක දැනෙනවා. ඒත් කෙලින් ඒ ගැන මට කියන්න තරම් ඔයා ශක්තිමත් නෑ කියලත් මං දන්නවා. ඒ නිසයි මං මන්දහාසිට ආදරෙයි කිව්වේ. අවංකවම මං හිතුවේ ඔයා මට පැනපු ගමන් කැමති වෙයි, ඊට පස්සේ ඇත්ත කියයි කියලයි. ඒත් පස්සේ තේරුණා මං වැරදි කියලා. ඔයාගේ ආදරේ ඒ තරම් පහත තත්වෙකට දාන්න තරම් ඔයා මෝඩ කෙල්ලෙක් නෙමෙයි කියලා මං දැනගත්තා. ඒ ගතිගුණේට මං ආදරෙයි ඇත්තටම.'මගේ හිතේ ඇති වුණු හැගීම කියන්න මට වචන නෑ. සතුට වැඩිකමට ඇස් වල කඳුළු පිරුණා.

     'විශ්මි... මං ආදරෙයි ඔයාට. හැගීමකට වහල් වෙලා තාවකාලික සැනසීමක් හොයන්න නෙමෙයි. ජීවිත කාලෙම පරිස්සම් කරලා තියාගන්න පුළුවන් ආදරයක් ඔයාට දෙන්න මට පුළුවන්. හැමදාමත් ලඟින් ඉඳන් මට ආදරේ දෙන්න ඔයාට පුලුවන්ද? මොනම ප්‍රශ්නේ ආවත් දාල දුවන්නේ නැතුව, ප්‍රශ්න වලට මාත් එක්කම විසඳුම් හොයන්න, මට ශක්තියක් වෙන්න ඔයාට පුලුවන්ද? ඔයාට එහෙම පුළුවන් නම් මට ඔයාගේ ආදරේ දෙන්න විශ්මි. මට මාව විශ්වාසයි. ඔයාට ඔයාව විශ්වාසද? ඔයාගේ ආදරේ විශ්වාසද?' මට මාව විශ්වාසද? මං මගෙන්ම ඒ ප්‍රශ්නේ ඇහුවා.

     'මේ ලියුම කියවලා ඉවර වුණාම මට උත්තරයක් ඕනෙමයි හොඳද... එක්කෝ 'හා' නැත්තන් 'බෑ' දෙපැත්තට වැනෙන්න බෑ කෙලින් උත්තරයක් ඕනේ මට. අනිත් එක....... මං හැමදාම දකින්න ආසයි නිදහසේ, කැටයම් නැති චාම් විදියට ජීවත් වුණු විශ්මිව. ඔයාගේ පුංචි, අහිංසක හිත සංකීර්ණ විකාරයක් කරගන්න එපා පැටියෝ. එහෙම කෙල්ලොන්ව මට පේන්න බෑ.'

     'හම්මෝ යන්තම් මේ මගුල ලියල ඉවරයක් කරගත්තා. දැන් ඔයා මේ මාගල කියවලත් ඉවරයි. ඔයාගේ ඇස් වල කඳුළුද? ඔයාට අඬුනා නම් මට සමාවෙන්න විශ්මි. ආයෙත් ඔයා ඇස් වල මං නිසා කඳුළු පිරෙන්න ඉඩ තියන්නේ නෑ කියලා මං පොරොන්දු වෙන්නම්.'

     'බුදු සරණයි වස්තුවේ. පරිස්සමට ඉන්න. පිළිතුරු බලාපොරොත්තුවෙන් පසු වෙන අහිංසක කොල්ලෙක්මි.. :*** ;)' ලියුම කියවලා ඉවර වෙලා මං විනාඩි දහයක් විතර කොට්ටෙට මුණ ඔබාගෙන අඬන්න ඇති. අන්තිමේදී මුළු දුකම හෝදගෙන ගිහින් ඉතුරු වුණේ මගේ ආදරේ සතුට විතරමයි. හිත ඉල්ලන දෙයල් ලැබෙන කෙනෙක් කොයි තරම් නම් වාසනාවන්ත ද? මාත් වාසනාවන්තියක් කියලා දැනෙනකොට හිතේ ඇති වෙන්නේ අහිංසක ආඩම්බරයක්. ඒ හුරතල් හිනාවේ, තරු ඇස් වල අයිතිකාරයා මගේම විතරයි කියලා හිතෙනකොට හිතට දැනෙන ආඩම්බරේ ලෝබකම වෙන්නත් ඇති.. ඒත්........ මං කැමතියි ඒ ලෝබකමට. 

     මං ෆෝන් එක අතට ගත්තේ මහිමට කතා කරන්න හිතාගෙන. ඔයාල හිතන්නේ මං මහිමට මොනවා කියන්න ඇති කියලද? හා?? බෑ?? ඒ දෙකම නෙමෙයි.

'මහිම, ඔයාට වගේම මටත් මාව විශ්වාසයි. මගේ ආදරේ විශ්වාසයි.'

~නිමාවක් නොවේ මේ ඇරඹුමක් නිසා~

_______________________________________________________

ආදරණීය අවසානයක් නිසා ආදරණීය දවසකම ඔයාලට අවසන් කොටස දෙන්න හිතුනා.

ආදරණීය ආදරවන්තයින්ගේ දිනයක් වේවා!

ප/ලි : ~මහිම මන්දහාසියේ~ පසුවදනක් සමගින් ඉක්මනින් හමුවෙමු! කාර්යබහුල සතියක් වුණු නිසා මට කට්ටියගේ පෝස්ට්ස් ගොඩක් මග අරුණා. ඉක්මනින් ඇවිත් යන්න එන්නම්.. :)

~මහිම මන්දහාසි~ 22වන කොටස

     රෙස්ටුරන්ට් එක ඇතුලේ හිටිය සෙනග දිහා බැලුව මහිම අයෙත් ඉක්මනටම මගේ දිහා බැලුවා. ඒ ඇස් දිහා අනිමිසලෝචනයෙන් බලාගෙන ඉන්න ඕනේකමක් තිබුණත් මං ඉක්මනින්ම බිම බලාගත්තේ හිතට දැනෙන අපහසුව මග හැර ගන්න හිතාගෙන.

     'වාඩි වෙන්නකෝ' මට එයාගේ ඉස්සරහින් තිබුණු පුටුව අතින් පෙන්නන ගමන් මහිමත් වාඩි වුණා.

     'ශික් මං වගේ මෝඩියක්. මොකට මෙහෙම මීට් වෙන්න ආවද මන්ද.. එක්කෝ ඕනේ මගුලක් වෙද්දෙන් කියලා ෆෝන් එකෙන්ම මේ හුටපටේ කියලා ඉවරයක් කරගන්න තිබුණා' මගේ හිත මටම දෙස් තියෙනවා. පැත්තකට ඔළුව හරවලා මං හිමින් හන්තාන දිහා බැලුවා. බැහැගෙන යන ඉර එළියෙන් හන්තාන හැඩවෙලා තිබුණත් හැම තිස්සම යාන්තමට තියෙන මීදුම් පටලය ඒ වෙලාවෙත් පෙන්න තිබුණා.

     'විශ්මි... ' මං අහන්න කැමතිම කටහඬින් මගේ නම ලස්සනට කියවෙනකොට මං කොහොමද නොබලා ඉන්නේ. මං බැලුවා,හැබැයි මහිමගේ මුණ දිහා නෙමෙයි ටී ෂර්ට් එක දිහා. 

I'm the BOSS 

NO Questions,

No Arguments,

We'll JUST DO THINGS

MY WAY..!

     මහිමගේ සුදු පාට ටී ෂර්ට් එකේ නිල් පාට අකුරින් ලියල තිබුණු වචන පේලි ටික කියෙව්වම මට දැනුණේ අනතුරු ඇගවීමක් වගේ හැගීමක්.

     'විශ්මි?' දෙවෙනි පාරට ඒ කටහඬ ඇහුණේ නම් ප්‍රශ්නාර්ථයක් විදියට. දැන් නම් මුණ දිහා බලන්නම වෙයි. පුළුවන් තරම් හිතට ශක්තිය අරගෙන මං ඒ තරු ඇස් දිහා කෙලින් බැලුවා. 

     'සොරි' මාත් ඉතින් 'ඉට්ස් නයිස් ටු මීට් යූ' කිව්වම  'හැපී බර්ත්ඩේ' කිව්වා වගේ මෙලෝ ගැලපීමක් නැති කතාවක් කිව්වා.

      'හෙහ්... සොරි? ෆො වට්?' මහිම හිනා වෙලා කිව්වම ඒ ඇත්තම හිනාවක්ද, නැත්තම් නෝන්ඩි හිනාවක්ද කියලා බලන්න නම් මං ඒ මුණ දිහා හොඳට බැලුවා. පුරුදු විදියටම ඒ මූණේ ඇඳුනේ මහිමටම විතරක් තිබුණු හුරතල් හිනාවමයි. ගිනි කබලක් වගේ මගේ හිත ගිනියම් වෙලා තිබුණු මොහොතේ ඒ හිනාව දැක්කම හත් අවුරුද්දකින් වැහැපු නැති පැත්තකට හදිස්සියේම අයිස් කැට වැස්සක් කඩන් වැටුණා වගේ සනීපයක් දැනුණා. මෙච්චර කාලයක් මගේ හීන වලට පාට දීපු, බලාපොරොත්තු ජීවත් කරවපු ඒ හිනාවට ජීවිතේ වුණත් දෙන්න පුළුවන් කියලා මට ඒ වෙලාවේ හිතුණා.

     'මේ, කෝ අර ඔයාගේ බ්රේක් නැතුව කියවන කට, ආ??' මං පාඩුවේ හිටිය නිසාමද කොහෙද ආයෙත් මහිමම ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා. ඒ ප්‍රශ්නෙටත් මං හිනාවකින් විතරක් උත්තර දුන්නේ ඇයි කියන්න තේරුණේ නෑ, ඒත් නොතේරෙන අමුතු බලවේගයක් නිසා මං හිටියේ කතා කරගන්න බැරුව.

     'හරි.. මොනවද කන්නේ?' ඔන්න ඉතින් ඇහුවා මං උත්තර දෙන්න ආසම නැති ප්‍රශ්නේ. දවල්ට කාලා නැති වුණාට මොකද දැන් නම් කනවා තියා වතුර උගුරක්වත් බීගන්න බැරි තරමට බඩ පිරිලා. ඊටත් වඩා හිත පිරිලා. අනික අපේ උන් පල්ලෙහා මං වෙනුවෙන් බඩගින්නේ ඉද්දි මං තනියම කන්නේ කොහොමද? ඒත් ඉතින් ඒක මහිමට කියන්නයැ.

     'හ්ම්... බඩගිනි නෑනේ' 

     'අන්න ඉතින් කිව්වා බොරුවක්... යකෙක් කන්න බඩගින්නේ ඉන්නේ කියලා මුණ බැලුවම කියතහැකි' මහිම එහෙම කියනකොටම වගේ වේටර් කෙනෙක් අපි ලඟට ආවා. මහිම මං දිහා බලාගෙන හිටියේ මං කන්නේ මොනවද කියලා දැනගන්න කියලා මට තේරුණා. 

     'හ්ම්....' නිනව්වක් නැතුව මං බොරුවට කල්පනා කරනවා වගේ පෙන්නුවේ ළඟ හිටිය වේටර් නිසා.

     'වෙජිටේරියන් නෙමෙයි නේ?' මගේ දීර්ග කල්පනා කිරිල්ල නවතෙන්නේ නැති නිසා මහිම ඇහුවා.

     'නෑ'

     'චිකන් සබ්මැරින්ස් දෙකයි. කෝක් දෙකයි' මහිම ඕඩර් කරේ තරහෙන් වගේ කියලා මට නිකමට හිතුණා. ඇත්ත තමයි, මං මෙතන බොරුවට හුරතල් වෙනකොට ඕනේ කෙනෙක්ට තරහ යනවනේ. 

     'හ්ම්....... ඉතින්...' ලොකු හුස්මක් අරගෙන පුටු ඇන්දට හේත්තු වෙන ගමන් අත්දෙකත් බැඳගෙන මහිම මගෙන් ඇහුවා. ' කියන දේ බොක්කටම වදින්න කියන්න ඕනේ නම් පුළුවන් තරම් අයි කන්ටැක්ට්ස් තියාගෙන කතා කරපන්' මෙතනට එන්න කලින් යාළුවො එහෙම උපදෙස් දුන්නත් මහිමගේ ඇස් දිහා බැලුවම මං අතරමං වෙන තරම දන්නේ මං විතරනේ.

     'ඉතිං.... ඔය කියන්න' මං කිව්වේ සැහැල්ලු වෙන්න ලොකු උත්සහයක් ගන්න ගමන්. ඕනේ දෙයක් වෙද්දෙන්, එන විදියට මුණ දෙනවා කියලා මං හිත හදාගත්තා.

     'මං දැන් කතා කරන්න ඕනේ කොහොමද? විශ්මි කියලද? නැත්තන් මන්දහාසි කියලද?' යාන්තමට ඇහැක් පොඩි කරන ගමන් මහිම ඇහුවා.

     'ඔයාට කැමති විදියටක..'

      'මං කැමති විදියකට නේද? මට නම් ඒ නම් දෙකම ලස්සනයි. මේ ඒක නෙමෙයි කොහෙන්ද ඔය මන්දහාසි කියන නම අහුලගත්තේ?' ඔළුව ඇල කරලා ඇස් පුංචි කරන ගමන් මහිම ඇහුවේ මගේ ඇස් දිහා කෙලින් බලලා. හිත කිති කැවිලා ගියා. මෙයත් පිරිමි මායම් පාවිච්චි කරනවද මන්ද....

     'අහුලගත්තා නෙමෙයි, ඒ මගේ නම. විශ්මි මන්දහාසි සූරියබණ්ඩාර'

     'නෑ.......' පුදුමෙට මහිමගේ කට ඇරුණා. 'සිරා ද?' 

     ' නෑ ධමනි..' මං හිනා වෙලා කිව්වා.

     'ආ...... ඔය තියෙන්නේ අර බ්රේක් නැති කට... ඉතිං ඔයාගේ නම දන්නේ නැද්ද ඉස්කෝලේ කවුරුත්??'

     'හොඳම යාලුවන්ට විතරයි මතක. වැඩිය පාවිච්චි කරන්නේ නෑනේ. විශ්මි සූරියබණ්ඩාර කිව්වම තමයි දන්නේ'

     'ආ....... ඒක තමයි එහෙනම් මේ මං ඉස්කෝලේ පීරලා හෙව්වත් හොයාගන්න බැරිවුණේ නේද?' කිව්ව තාලෙටම ඔළුවත් වනන ගමන් මහිම ඇහුවේ හරියට හොරයක් අහුවුණා වගේ.

     'හ්ම්... හ්ම්..... ආරංචියි ආරංචියි' මාත් ඒ විදියටම ඔළුව වනලා කිව්වා. මං මුලින්ම මෙතනට එනකොට හිතට දැනුණු චකිතය, බය ටිකෙන් ටික ඈත්වෙමින් තිබුණා. ඒ මහිමගේ හැසිරීම මං නොහිතුව තරම් සැහැල්ලු වුණ නිසයි. ඒත් ඒ සැහැල්ලුව තවත් කොච්චර වෙලාවකටද කියලා හිතනකොට නම් හිතට දැනුණේ පුංචි තැති ගැන්මක්.

     'එතකොට.............. කස්ටිය එකතුවෙලා මාව බයිට් කරාද?' ඒ වචන ටික ඇහෙනකොට නම් මගේ හිත ගැහුනා.

     'එහෙම නෑ... '

    'එහෙනම් කොහොමද??.......... කොහෙන්ද මගේ නම්බර් එක හම්බවුණේ??' තදබල විදියට ඇහුවේ නැතත් ඒ ප්‍රශ්නෙට  මහිම උත්තරයක් බලාපොරොත්තු වුණා.

     'හරියටම කාගෙන්ද කියන්න නම් දන්නේ නෑ. ඒත් ඔයාලගේ ඉස්කෝලේ කෙනෙක්ගෙන් වෙන්න ඕනේ' පොඩ්ඩක් විතර කපටි වුණේ නම නොදන්න ඒ අහිංසකයව පාවා දෙන්න බැරි නිසයි.

     'එතකොට........' මහිම තවත් ප්‍රශ්නයක් අහන්න ලැස්ති වෙනකොටම ඇලඩින්ගේ පුදුම පහනේ යෝධයා වගේ වේටර් මතු වුණේ අපේ ඕඩර් එක අරගෙන. උණු උණුවේ තිබුණු තඩිම තඩි සබ්මැරින් එක දැක්කම මං කල්පනා කරේ කොයි තරම් කොටසක් මට කාගන්න පුළුවන් වෙයි ද කියලයි. කොයි තරම් බඩගින්නේ ඉන්න වෙලාවක කන්න ගත්තත් කවදාවත් මට සම්පුර්ණ සබ්මැරින් එකක් කාගන්න පුළුවන් වෙලා නෑ තාම.

     'නම්බර් එක හොයාගෙන මට නිර්නාමිකව ටෙක්ස්ට් කරන්න හිතුවේ ඇයි විශ්?' එයා කලින් අහන්න ලෑස්ති වෙලා හිටිය ප්‍රශ්නේ වේටර් ගිය ගමන් ඇහුවා. අහයි කියලා බයෙන් හිටිය, ඇහුවොත් උත්තර නැති ප්‍රශ්නේ මහිම ඇහුවා. එච්චර වෙලා සැහැල්ලුවෙන් තිබුණු ඇස් අයෙමත් බිම බලාගත්තේ ඒ ප්‍රශ්නේ මගේ හිතට බර වැඩි නිසයි. 

     'හරි හරි ළමයෝ... අනිවා උත්තර ඕනේ ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි. හිත රිදුන නම් සොරි වෙන්නකෝ' මගේ වෙනස දැකල ඉක්මනින්ම මහිම කිව්වා.

     'නෑ... ඔයාව බයිට් කරේ නම් නෑ මහිම' 

    'නැත්තෙමත් නෑ... කට්ටිය මාව බයිට් කරලා තියෙන පාටයි. අනේ...... අම්මප මාත් අහුවුණා නේ' මට හයියෙන් හිනා ගියේ එයා ඒ කතාව කිව්ව විදියට.

     'අන්න.... දැන් තමයි ඔයා ඔප්පු කරේ මධූ අයියා ඔයා ගැන කියලා තියෙන දේවල් හරි කියලා' මහිම එක පාරටම කිව්වා.

     'ඇයි?? අපේ අයියා මොනවද මං ගැන කියලා තියෙන්නේ?' මං ඇහුවේ පුදුම වෙලා.

     'නෑ ඉතිං මධූ අයියා, ගෙදර ගැන කතා කරොත් වැඩියෙන්ම විස්තර කියන්නේ ඔයා ගැන නේ, ඒකයි' අප්පා......... අපේ එකා මොනවා කියලද දන්නේ නෑ මෙලහකට.

     'ඉතිං මොනවද කියන්නේ?'

     'ඒවා එහෙම ලේසියෙන් කාටවත් කියන්නේ නෑ' මහිම හරි ආඩම්බර හිනාවක් එක්ක කිව්වා. 'අයියා කෙනෙක් නිසාම මං මධූ අයියට මන්දහාසි ගැන කිව්වේ නෑනේ. නැත්තන් ඉතිං කෙල්ලගේ වැඩේ ලත් තැනම ලොප් වෙන්න තිබුන නේ?' මහිම එහෙම ඇහුවම තමයි මං ඒ ගැන කල්පනා කරේ. බැරි වෙලාවත් එහෙම වුණා නම් මං ගෙදර වසලත් හමාරයි.

     'මිස්, දැන් කරුණාකරලා අපි කමුද? මට බඩගිනි' ඔළුව පහත් කරලා බැගෑපත් විදියට මහිම අහනකොට මට හිනා නොවී ඉන්න බැරි වුණා.

******

     රටේ නැති කතා ගොඩක් කියවන ගමන් මහිම කාලා ඉවර කරත්, මට නම් සබ්මැරින් එකෙන් බාගයක්වත් ඉවර කරගන්න බැරි වුණා. කෝක් එකටත් ඒ සෙතේම තමයි. 

     'දැන් ඔය කාලා ඉවරද?' මහිම ඇස් දෙකත් ලොකු කරගෙන ඇහුවා.

     'ඔව්..'

     'හප්පෝ..... ඔහොම ඉතුරු කරන්න හොඳ නෑ. ඕවා සල්ලි. කෝ දෙන්න.... ' දඩිබිඩියේ මගේ කෑම ප්ලේට් එක එයා ලඟට ඇදගන්න ගමන් මහිම කිව්වා. හිතේ ඇතිවුණු හැගීම විස්තර කරන්න මට වචන නෑ. හැමදාමත් මං ආදරේ කරන කෙනාගෙන් දකින්න  බලාපොරොත්තු වුණු නිර්ව්‍යාජ ගතිගුණ හැමදෙයක්ම මහිම ලග නොඅඩුව තිබුණා. 'කොල්ලෝ කියන්නේ නම් කන්නම උපන් ජාතියක්ද කොහෙද' මෙතන හිටියා නම් මගේ යාළුවො කියනේ ඒ කතාව තමයි. 

     කාලා ඉවරවෙලා බිල් එකට මාත් සම්මාදම් වෙන්න් හැදුවත් මහිම ඒකට ඉඩ දුන්නේ නෑ. ඒ ගැන නම් මගේ හිතේ තිබුණේ පුංචි නොරිස්සුමක්.

     'දැන් අපි යමුද? ඔයාට පරක්කු වෙනවනේ. පහ හමාරයි' ෆෝන් එකෙන් වෙලාව බලන ගමන් මහිම මගෙන් ඇහුවා. මහිමට ගත්ත තෑග්ග දෙන්නේ කොහොමද කියලා හිතන ගමන් මාත් 'හා' කිව්වා. 

     'අහන්නකො ඉතිං.... මං ඔයාට පොඩි තෑග්ගක් ගත්තා.. ඔය කැමති වෙයිද දන්නේ නෑ. ගෙදර ගිහින් බලන්න' ඒ මූණේ තිබුණු හිනාවට පුංචි ලැජ්ජාවකුත් එකතු වෙලා තිබුණද මන්ද.

     'තෑන්ක් යූ මහිම' තවත් මොනවා හරි කියන්න ඕනේකම තිබුණත් මං ඒ ටික විතරක් කියලා එයාට දෙන්න අරගත්ත පුංචි පොත බෑග් එකෙන් එලියට ගත්තා.

     'මේක ඔයාට... කැමති වෙයි කියලා හිතනවා' මං කිව්වේ ඒ ඇස් මග ඇරලා.

     'තෑන්ක් යූ මිස්...' සුපුරුදු දඟකාර හිනාවෙන් කියන ගමන් එයා පුටුවෙන් නැගිට්ටා.

     'විශ්මි..' මට අඩියක් පිටිපස්සෙන් පඩිපෙළ දිගේ පහලට බැහැගෙන ආපු මහිම කතා කරපු විදියට මං ගල් ගැහුණා. මහිමගේ පර්ෆියුම් එකේ සුවඳ මට ගොඩක්ම ලඟින් දැනුණේ ඒ වෙලාවේ.

     'මට එක පොරොන්දුවක් වෙනවද?'

     'කියන්න මහිම' හිතේ තිබුණු තිගැස්ම පිටට නොපෙනෙන්න මං ඇහුවා.

    'ගෙදර ගිහින් ඔයා ඉස්සෙල්ලම බලන්න ඕනේ මේ ලෙටර් එක' ලා කහපාට ලියුම් කවරයක් ඇතුලේ දාපු ලියුමක් මගේ අතට දෙන ගමන් මහිම කිව්වා. නොතේරෙන හැගීමක් කලින් විදියටම හිත ඇතුලේ පෙරලි කරද්දී මං මහිමගේ අතින් ලියුම ගත්තා. 'ප්‍රොමිස්'.....

තරු ඇස් ළඟ සදහටම නවතින්න..... මේ පුංචි කෙල්ලට හැකි වෙයි ද?

කප්පරක් හීන බොඳකරන්.... ප්‍රථම ප්‍රේමය කඳුලක්ම වෙයි ද? 

අවසාන කොටස සමගින් හමුවෙමු >>>>

ප/ලි : ඔන්න ඊළඟ කොටස ලියන්න නම් ටීකා...ක් විතර පරක්කු වෙයි. සොරි වෙන්න ඕනේ හොඳේ.. මේ දවස් ටිකේම වැඩ ගොඩ ගැහිලා.. 

~මහිම මන්දහාසි~ 21වන කොටස

     'එහෙනම් ඒකත් එහෙමලු ඈ....' මං මුළු කතාවම කියල ඉවර වෙනකන් ඉඳපු සඳු එහෙම කිව්වා. යාළුවො සෙට් එකම ආවේ අම්මි ගෙදර ඉන්න වෙලාවක නිසා කට්ටිය කතා බහ කරේ බොහොම පරිස්සමින්.

     'ආ..... ඒ පාර උඹ මොනවද කල්පනා කරන්නේ?' ළඟ හිටිය දිනාදිගේ ඔලුවට පුංචි තට්ටුවක් දාන ගමන් මගේ වෙන්ඩ නෑනාන්ඩි ඇහුවා.

     'නෑ බං,බලපන් පොඩ්ඩක් කල්පනා කරලා. මහිමයා කොච්චර රොමෑන්ටික් පොරක් ද කියල?' ඇස් දෙකත් ලොකු කරලා දිනාදී මං දිහා නොබලා, අනිත් අය දිහා බලල ඇහුවා. 'ඒ මොකද්ද ඒ කතාවේ තේරුම' කියල මං අහන්න කලින් අනිත් අය ඉස්සර වුණා.

     'අපෝ උඹලා නම් මෙලෝ රහක් නෑ. හරි හරි මෙහෙමයි' එහෙම කියන ගමන් දිනාදී ඉඳගෙන හිටිය මේසෙන් බිමට පැන්නා. දැන් මෙතන එක්කෝ වේදිකා නාට්ටියක්, නැත්තන් ෆිල්ම් එකක්.

     'සෙනසුරාද හවස.......   වටපිටාවම කියන්න බැරි තරම් ලස්සනයි........ පරිසරෙත් නිහඬයි, නිසංසලයි.........  ඈතින් යාන්තමට මීදුමෙන් වැහුණු ආදරණීය හන්තාන........  ඩයින්මෝ එක ඇතුලෙන් ඇහෙන මියුරු සංගීතය.......... වඃ....  ඒ තරම් ප්‍රේමාන්විත, ආනන්දජනක, ආදරණීය, ජුගුප්සාජනක මොහොතක් තවත් කොහෙන්ද බං ආදරණීය යුවලකට??' ඔපෙරාවක රංග විලාසයකට ගැලපෙන විදියට අත් වලින් නිරුපණයක් කරලා පෙන්නන ගමන් දිනා විස්තර කරේ මං මහිමව හම්බවෙන්න යන දවස කොයිවගේ වෙයිද කියලා.

     'අම්මට සිරි....'

     'ඇයි බං උඹ ෆිල්ම් ඩිරෙක්ටර කෙනෙක් වෙයන්කෝ දිනා' 

     'මේ දැන් ඔය උඹ කිව්ව ආනන්දජනක යි, ජුගුප්සාජනක යි උඹලගේ ලොකු අම්මගේ පුතාලද බං?' 

දිනාදී කිව්ව කතාව ගැන හැමෝම එක එක අදහස් පලකරත් මං කල්පනා කරේ වෙනම දෙයක් ගැන.

     'ඇත්තටම එදා දවස ඒ තරම් ලස්සනවෙයි ද? නෑ.. නෑ... එහෙම වෙන එකක් නෑ. මහිම මාව දැක්කම මොන විදියේ ප්‍රතිචාරයක් දක්වයි ද? එයා කලබල වුණොත්? මිනිස්සු ඉස්සරහ මට හොඳටම බැන්නොත් එයාව රැවට්ටුවා කියලා? මට මොනවා වෙයිද?' මීට් වෙමු කියලා මහිම කිව්වම හිතේ ඇති වුණ තිගැස්ම දිනාගෙ කතාව නිසා දෙගුණ වුණ වගෙයි මට දැනුණේ.

     'විශ්?' මගේ උරහිසෙන් අතක් තියන ගමන් ලෙන්ගතු බැල්මකින් මං දිහා බලාගෙන හිටිය විනූ නිසා මං ආයෙමත් පියවි සිහියට ආවා. මොන ප්‍රශ්නේ ආවත් මාව දාල යන්නේ නැති සහෝදරකමක බැඳීම ඒ ඇස් වලින් මං ඒ වෙලාවේදී හොඳටම දැක්කා. අනිත් යාළුවොන්ගේ ඇස් වල ලියවිලා තිබුනෙත් ඒ විදියම කතාවක්. මහිම මාව පිළිනොගත්තත් මට මගේ යාළුවො ඉන්නවා කියලා මං දැනගෙන හිටියා.

     'වැඩිය හිතන්න එපා කෙල්ලේ. ඕනෙම දේකට අපි ඉන්නවනේ' ආයෙත් අර ලෙන්ගතු හිනාවමයි.

     'මේ,ඒක නෙමෙයි දැන් මොකද්ද උඹ එදාට ඇඳගෙන යන්නේ?' එච්චර වෙලාවක් මටත් නිනවුවක් නොතිබුන ප්‍රශ්නයක්.

     'විශේෂයක් නෑ බං' ගානකට නෑ වගේ මං කිව්වේ බොරුවක්. මහිමව හම්බවෙන්න යන දවස තීරණේ කරපු වෙලාවේ ඉඳලම දහස් සැරේකට වඩා හිතින් අහපු ප්‍රශ්නයක් ඒ.

     'අන්න අන්න,ඉතින් උඹ අපිටත් කොලේ වහනවා. ඔහොම හිටහන්කෝ අපි තෝරලා දෙන්නම් එකක්' එහෙම කියලා කස්ටිය ගිහින් මගේ ඇඳුම් අල්මාරිය ඇරලා, ඇඳුම් තෝරන්න පටන් ගත්තා. වර්ණ ගැලපීම්-නොගැලපීම්, ලොකු මෝස්‌තර- පොඩි මෝස්‌තර, රේන්ද-බෝරිච්චි, ගවුම්-ඩෙනිම් ඔය හැම මගුලක් ගැනම ලොකු වාදෙකුත් ගියා. ඒ කියලා ඉතින් මං එදාට ඇඳුම් තුන හතරක් අඳින්නයැ. කොහොමින් කොහොමහරි අන්තිමේදී කස්ටිය ඒකමතිකව එක ඇඳුමක් තෝරලා දුන්නේ දීර්ග සාකච්චවකිනුත් පස්සේ. 

_____________________________________________________

     මෙච්චර දවසක් මන්දහාසි වෙලා මහිමගේ හිත දිනාගත්තට විශ්මි විදියට මහිමගේ හිතේ මං ගැන තියෙන්නේ කොයි විදියේ හැගීමක්ද කියලා මට හිතා ගන්නවත් බැරි වුණා. මහිම මන්දහාසිට ආදරේ කරාට විශ්මිට ආදරේ කරයි ද කියන්න මං දන්නේ නෑ. මහිමගේ හිතේ මං ගැන කිසිම හැගීමක් නැත්තන් එයා මාව දැක්කම ගොඩක් අසරණ වෙයි. මගේ ඉස්සරහදිම එයා මට ආදරේ කරන්න බෑ කියල කිව්වොත් ඒක මහිමගේ වැරද්දක් නෙමෙයි,ඒ වුනත් ඒ වෙලාවට මං අසරණ වෙයි කියන එක නම් මට හොඳටම දැනුණා. කොයි විදියේ අවස්ථාවකට මුණ දෙන්න වුණත් මමවත්, මහිමවත් ලෝකයක් ඉස්සරහ අසරණ නොවෙන විදියක් ගැන ගොඩක් සැරයක් කල්පනා කරා. එහෙම හිතලා මං මහිමගෙන් පුංචි ඉල්ලීමක් කරා.

     'ඔයා මට එක දෙයක් පොරොන්දු වෙනවද? ප්ලීස්?'

     'කියන්න හසී.. පුළුවන් දෙයක් නම් මං නොකර ඉන්නේ නෑ ඔයා වෙනුවෙන්'

     'හ්ම්............ අපි හම්බවෙන දවසට.... ආදරේ කියන වචනේ තහනම් වචනයක් කරනවද?'

     'ඇයි ඒ?'

     'ඔයා මට දැන් ආදරේ කරාට මාව දැක්කට පස්සේ  ඔයා කොහොම හිතයිද කියන්න මට තේරෙන්නේ නෑ මහි. එදාට එක්කෝ ඔයා අසරණ වෙයි, නැත්තන් මං අසරණ වෙයි. ඒ නිසා අපි ඒ ගැන කතා නොකර ඉමු'

     'අයියෝ.... පිස්සු කෙල්ල' හිනා වෙලා මහිම එහෙම කිව්වට හිනා වෙලා හිතා හදාගන්න මට බැරි වුණා.

     'ඔයා දැන් ඔහොම කිව්වට මීට් වුනාට පස්සේ මට කෝල් එකක්වත් දෙන එකක් නෑ. ඒ නිසා ප්ලීස් මහිම'

    'අපෝ එහෙමයි නේ හිතාගෙන ඉන්නේ? වෙලාවකට මට ඔයත් එක්ක හරි තරහයි හසී,ඔයාට ඇයි මං කියන දේවල් තේරෙන්නේ නැත්තේ? කමක් නෑ ඔයාගේ කැමැත්තක්'

    ඒ ඉල්ලීම කරපු කෝල් එක කට් වුනේ මහිම මාත් එක්ක තරහ වෙලා. ඒ වුණාට ඒ තරහ බොහොම පුංචි වෙලාවකට විතරයි.

__________________________________________________________

     සිකුරාදා රෑ නින්ද යන්න ගොඩක් වෙලා ගියත් සෙනසුරාදා උදේම මට ඇහැරුණේ හිතේ තිගැස්ම නිසාම වෙන්න ඇති. උදේ ඉඳන්ම පිස්සුවෙන් වගේ එහාට මෙහාට ඇවිද ඇවිද ඉඳලා සඳුටත් කෝල් එකක් දීලා බැලුවේ අද මාත් එක්ක යන්න එයාලත් එනවා කියලා පොරොන්දු වුණ නිසා.

     'හරි හරි ඉන්දපන්කෝ පොඩ්ඩක්. හතර හමාර වෙන්න තව කොච්චර වෙලා තියෙනවද බං? උඹලගේ මේ මගුල් නිසා වැඩක් කරගන්නත් නෑ වදේ' නෝක්කාඩුවට වගේ එහෙම කිව්වට එයාල එනවා කියලා මං දැනෙන හිටියා.

     අන්තිමේදී යන්තම් හිතා හදාගෙන දෙක විතර වෙනකොට ලැස්තිවෙලා මං ටවුන් එකට ආවා. මං ඇවිත් විනාඩි 15 කින් විතර යාළුවො ටිකත් මං ලඟට ආවා.

     'දැන් උඹ මොනවද මහිමට දෙන්න හිතාගෙන ඉන්නේ?' අප්පා.......... මං එහෙම දෙයක් ගැන හිතුවෙවත් නෑනේ.

    'අපෝ ඕව දන්නේ නැත්තන් එක්ස්පීරියන්ස් තියෙන අපි වගේ එකෙක්ගෙන් අහපංකෝ නැද්ද විනූ?' මං ඇස් දෙක ලොකු කරගෙන හිටිය නිසාද කොහෙද දිනා එහෙම ඇහුවේ විනූට ඇහැක් ගහන ගමන්. විනූ ඒකට ලජ්ජාවෙන් බිම බලාගත්තා විතරයි. කොහොමත් අයියා ගැන කතා කරනකොට විනූගේ කම්මුල් ලැජ්ජාවට රෝස පාට වෙනවා කියලා අපි කවුරුත් දන්නවා. 

    'මොනවද දෙන්න ඕනේ?'

     'හ්ම්.....'

     'හ්ම්ම්.....' හැමෝම කල්පනා කරනවා. 

    'වොච් එකක්?' සඳු ඇහුවා.

    'මං දන්න තරමින් එයා වොච් එකක් පාවිච්චි කරන්න ආස නෑ සඳු'

     'ටී ෂර්ට් එකක්?' ඒ දිනා.

     'අනේ ෂර්ට් තෝරන්න මේ වෙලාවේ කඩවල් වල රිංගන්න බෑ බං' මං කිව්වේ වෙලා යයි කියලා හිතිලා.

     'ආ ඔව් ඔව්. දාඩිය දැම්මොත් උඹේ මේක්අප් එක දියවෙයි නෙ නේද?'

     'අනේ පල පල. උබයි මමයි නොදන්න මේක්අප්'

     'හරි ඉතින් මොනවද දෙන්නේ එහෙනම්?' 

     'මං හිතන්නේ මං දන්නවා මොනවද ගන්න ඕනේ කියලා. වරෙන්කො යන්න' ටිකක් වෙලා හිතද්දී හදිස්සියේම හිතට ආව අදහස නිසා මං යාලුවොන්වත් ඇදගෙන කෙලින්ම ගියේ KCC එකට. සරසවි බුක් ෂොප් එකේ රාක්ක අස්සේ ඇවිදිනකොට දැනෙන පොත් වල සුවඳට මං හ්මදාමත් ආසකරා. ඒත් අද වැඩි වෙලා ඒ සුවඳ විඳින්නේ නැතුව අපි ආව කාරණේ ඉවර කරගෙන ඉක්මනට එලියට ආවේ ඩයින්මෝ එකට යන්න හිතාගෙන.

    'ඔයා පොත් කියවන්න ආසද?'

    'හ්ම්... ආසයි. හැබැයි ඉතින් පොත් පස්සේ හොයාගෙන ගිහින් කියවන්නේ නම් නෑ. කොහෙන්හරි හම්බුනොත් නම් අනිවා කියවනවා. ඔයා ආසද හසී පොත් වලට?'

    'ගොඩා........ක් ආසයි' පොත් වලට මං ආදරේ කරේ පුදුම විදියට.

   'මොකද්ද ඔයා ආසම පොත?'

    'හම්මෝ.. ගොඩක් තියෙනවා. ඒත් ඉතින් හැමදාම කියෙව්වත් එපා වෙන්නේ නැති ආසම පොත 'ගුරු ගීතය'..'

    'ගුරු ගීතය. මාත් අහල තියෙනවා. ගොඩක් අය කියනවා ලස්සනයි කියලා'

    'අය්යෝ ඔයා තාම කියවල නැද්ද? වැඩක් නෑනේ' මං එහෙම කිව්වේ හිනා වෙලා.

    'ආ..... මේකිගේ පඬිකම විතරක්. ගෙනත් දෙනවකො නොකියවා ඉඳීද කියලා බලන්න' ටික කාලෙකට කලින් මහිම මට ඔහොම කියලා බැන්නේ තරහකට නම් නෙමෙයි. සරසවියට ගිහින් ගුරු ගීතය අතට ගත්තේ මහිමට තෑගි කරන්න හිතාගෙන. පොත අරගත්තට පස්සේ පුංචි සටහනක් තියන්න හිතුනේ ඇයි කියන්න මං දන්නේ නෑ.

               

                මහිම,

                     අදින් පස්සේ ආයෙත් කිසිම දවසක ඔයා මාත් එක්ක කතා නොකලත් මේ පොත එකම එක පාරක් හරි කියෙව්වොත් මට ඒ හොඳටම ඇති..

                                                                              විශ්මි (මන්දහාසි).

    ලියල ඉවර වෙනකොට අකුරු උඩට වැටෙන්න ඇස් වල කඳුළු බින්දු නලියව්වත් වැටෙන්න නොදී ඒ කඳුළු පිහිදල දැම්මේ සඳු..

    'යමු' ඒ විතරක් කියලා පැණිදෙනිය බස් එකේ ඇවිත් දොඩම්වල හන්දියේ බහිනකන්ම මං කතා කලේ නෑ. 

    'මේ ටික පයින් යමු නේ?' දිනාදී කිව්වේ එතන හිටිය ත්‍රීවිල් ඩ්‍රයිවර්ගේ දිහා බලන ගමන්. මෙකි නම් කොයිවෙලේ හරි ගුටි කනවා කියලා මට ඒ වෙලාවේ හිතුනා.

    හවස හතර වෙනකොට අපි හිටියේ ඩයින්මෝ එකේ පහල තට්ටුවේ තිබුණු සුපර් මාර්කට් එක ඇතුලේ. බඩු ගන්න උවමනාවක් නොවුනත් එතන හිටියේ මහිම උඩට ගියොත් පේන නිසා. රාක්ක අතර හිටියට මොකෝ අපි හතර දෙනාගේම ඇස් තිබුනේ එළියේ.

    'අනේ මාත් එක්ක උඩට යමුකෝ. අනේ අනේ අනේ ප්ලීස් බං.....' මං වැන්දෙ නැති එක විතරයි.

    'මේ පිස්සු කතා කරන්න එපා විශ්. මහිම හිතයි ඔයා එයාව බයිට් කරා කියලා. මොනවා වෙයිද එහෙම වුණොත්? පොඩ්ඩක් හිතපන්කෝ'

    'ඒයි.... අර බලපන්' මාව ඉස්සරහ වීදුරුව පැත්තට හැරෙව්වේ විනූ. 

    දෙයියනේ මහිම....... ලා නිල් පාට ඩෙනිම් කලිසමට,  සුදු පාට ටී ෂර්ට් එකක් ඇඳලා..... එයාගේ හුරතල් ගතිය මං හරියටම දකින්නේ දැන්ද කොහේදෝ. අද කන්නාඩි දෙකත් දාලා...... පඩිපෙළ දිගේ උඩට දුවගෙන ගිය එයාගේ අතේ පුංචි බෑග් එකකුත් තියෙනවා මං දැක්කා. කියාගන්න බැරි තරම් සිතිවිලි ගොඩක් හිතේ පෙරලි කරද්දී මට දැනුණේ මුළු ලෝකෙම නැවතිලා වගේ. ගල්පිලිමයක් වගේ මං හෙලවෙන්නේවත් නැතුව හිටියට මගේ පපුව ගැහුණ තාලෙට මට හිතුනේ මට කලන්තේ හැදෙන්න එනවා කියලා.

    'දැන් පලයන්' පිටිපස්සේ ඉඳලා මාව තල්ලු කරේ සඳු.

    'අනේ ඔයාලත් යමුකෝ' මං යාලුවන්ගෙන් ඉල්ලුවේ ගොඩක් බැගෑපත් විදියට.

    'විශ්මි...' 

    බොහොම තදින්, තීරණාත්මක විදියට සඳු එහෙම කිව්වම මට සඳුගේ මුණ දිහා බලන්න ඇත්තටම දැනුණේ ලොකු බයක්. පුංචි කාලේ ඉඳන්ම, සහෝදරියක් නැති මට සහෝදරියක් වුණු, හෙවනැල්ලක් වුණු, මගේ හොඳම යාලුවා වුණු සඳු, මට  'විශ්' නොකියා 'විශ්මි' කියලා කතා කරන්නේ එයාට මාත් එක්ක ලොකු තරහක් ඇති වුණු අවස්තාවක විතරයි කියන එක මං දන්නේ අත්දැකීමෙන්. මේ වගේ තීරණාත්මක අවස්ථාවක වත් ඒ හඬට අවනත නොවී ඉන්න මට පුළුවන් වුණේ නෑ. නොදැනුවත්වම මං දොරත් අරගෙන සුපර් මාර්කට් එකෙන් එලියට ආවා. මං පස්සෙන් එලියට ආව යාළුවො දිහා එකම එක පාරක් මං හැරිලා බැලුවා. ඒත් එයාලගේ අදහස වෙනස් වෙන පාටක් තිබුනේ නෑ.

    උඩ තට්ටුවට නගින්න තිබුණු පඩි කීපය මට දැනුණේ යාපහුවේ පඩිපෙළ වගේ. කකුල් පැටලිලා දැන් වැටෙයි, දැන් වැටෙයි කියලා මං හිමින් හිමින් උඩට නැග්ගේ බයෙන්. කකුල් දෙකත් වෙවුලනවා. එළියේ ඉඳන් වීදුරු දොර ඉස්සරහ හිටගෙන ඇතුල බැලුවට මහිම නම් පේන්න හිටියේ නෑ. මං පල්ලෙහා බැලුවේ සඳුල පඩිපෙළ පාමුලටවත් එයි කියලා හිතලා. ඒත් එයාල අවේ නෑ. එයාල මාව දාලා යයිද දන්නේ නෑ ක්යලත් හිතුනා. 

    පුළුවන් තරම් අත් වෙවුලන එක පාලනේ කරගෙන මං දොර  ඇරගෙන ඇතුලට යනවත් එක්කම වේටර් කෙනෙක් මට හිනා වීගෙනම පල්ලෙහට ගියා මට ඒ මනුස්සයට හිනා වෙන්නත් අමතක වුණා. එක තැනක  නැවතිලා වටපිට බලනකොට එළියේ තිබුණු හට් එකක් ඇතුලේ ඉඳගෙන ඉන්න මහිමව මං දැක්කා. එයා හිටියේ ඈතින් පේන, යන්තම් මීදුමෙන් වැහිච්ච හන්තාන දිහා බලාගෙන. මට ඒ වෙලාවේ මතක් වුණේ දිනාදී කිව්ව කතාව. 

    එතනට යන්න කලින් තවත් පාරක් මං කල්පනා කරා. පහලට දුවගෙන යන්න තරම් අසරණ කමක් මට දැනුණේ. කටේ කෙලත් හින්දිලද කොහෙද, උගුරත් රිදෙනවා. වටේ හිටිය කීපදෙනෙක්ම මං දිහා බලනව් කියලා දැනුනු නිසා මං මහිම ඉන්න පැත්තට ගියා, ගොඩක් හිමින්. ටේබල් එක උඩ අත්දෙකත් තියාගෙන ඈත බලාගෙන ඉන්න එයාගේ මුණ බලන්න තරම් මට ශක්තියක් නෑ කියලා මට තේරුණා. මොන දේවල් වුණත් අඬන්නේ නැතුව ඉන්න මං මගේ හිත පොරොන්දු කරගත්තා. මහිම ළඟටම ගියත් එයාට කතා කරන්න වචන පිට වෙන්නේ නැති වෙයි කියලා මට හිතුණා.

    'ම්.. මහි... ම' වෙවුලන කටහඬින් වුණත් මට එයාට කතා කරන්න පුළුවන් වුණා. කලබලෙන් වගේ හැරිලා මං දිහා බලනවත් එක්කම වගේ  මහිමට පුටුවෙන් නැගිට්ටුනා. 

    'විශ්මි??' ලොකු ප්‍රශ්නාර්තෙකුත් මූණට ඇරගෙන මහිම කතා කරේ මගේ හරි නමින්.

    ' සො... සොරි මහිම.. මන්දහාසි ක්යන්නෙත් ම... මං' ඒ ඇස් වලින් මගේ ඇස් අහකට ගන්න දඟලන ගමන් මං කිව්වේ වෙන දෙයක් වෙද්දෙන් කියලා හිතලා.

    'මොකක්??' අපැහැදිලි හැගීම් ගොඩක් ඒ මූණේ ඇඳෙද්දී මහිම යටි තොල හාපාගෙන අහක බලාගත්ත විදියෙන් එයා කලබල වුණා කියලා මට තේරුණා.

    ප/ලි : අම්මෝ කාර්යබහුල සතියක් අවසන්වුණේ අද දවල්. ඒ නිසයි මේ කොටස ලියන්න පරක්කු වුණේ. හොයල බැලුව හැමෝටම ස්තුතියි යාලුවනේ.. :))
කට්ටියගේ පෝස්ට්ස් වලට කමෙන්ට් කරන්න බැරි වුණා මේ ටිකේම. ඉක්මනින් එන්නම්කෝ.

~මහිම මන්දහාසි~ 20වන කොටස

      මගේ තීරණේ ගැන වචනයක්වත් අහන්නේ නැතුව මහිම ෆෝන් එක කට් කරපු එකත් හොඳයි කියල හිතුනා. මොකද එයාට කියන්න ඕනේ හැමදෙයක්ම මෙහෙම ෆෝන් එකෙන් කියල වැඩක් නැති නිසා. මහිම අහපු දේට අඬන්න ඕනෙද, හිනා වෙන්න ඕනෙද කියලවත් නොතේරෙන තරමට මං අවුල් වෙලයි හිටියේ. ඇත්ත ..... මං අහන්න ආසාවෙන් හිටිය දෙයක් තමයි මහිම ඇහුවේ , ඒත් ඒක ඇහුවේ වැරදි කෙනාගෙන්. මට කොතනද වැරදුනේ? ඇයි මහිම ඉක්මන් වුණේ? මං ඕනෙවට වඩා බලාපොරොත්තු දුන්නාවත් ද? මං හිටියේ ප්‍රශ්න වලින් හෙම්බත් වෙලා. ෆෝන් එක තිබ්බට පස්සේ මහිම අයෙත් මැසේජ් එකක්වත් එව්වේ නැති එකත් වෙලාවේ හැටියට පුදුම අස්වැසිල්ලක් වුණා. මට හිතල තීරණයක් ගන්න එයා කාලය දෙන්න ඇති. 


     මේ හැමදෙයක්ම වෙන්නෙත් මගේ අවාසනාව නිසා වෙන්න ඇති. නැත්තන් දවල් යාලුවොන්ව හම්බවෙලා, කරන්න ඕනේ මොනවද කියලා කල්පනා කරලා හැමදේම හොඳින් අවසන් කරන්න ප්ලෑන් කරාට පස්සෙත් මේ වගේ දෙයක් වෙන්න හේතුවක් නෑනේ. උදේ පාන්දරම මහිම කතා කරොත් මොනවද කරන්නේ කියලා හිතාගන්න බැරිවුණා. අපේ කස්ටියටම මිස් කෝල් තියල , මැසේජ් එකක් දැම්මේ උදව්වක් ගන්න හිතාගෙන. මේ පාන්දර දෙකට විතර ඇහැරගෙන ඉන්නේ මොන නිශාචාරයද.. ඒත් එකම එක නම්බර් එකක් විතරක් 'waiting ' වෙලා තිබුණා. වෙන කාගේවත් නෙමෙයි ඉතින් මගේ වෙන්ඩ නෑනන්ඩිගේ තමයි. අඩේ මං හිතුවා අපේ අයියාකාරයා නිදිමරාගෙන පාඩම් කරනවා ඇති කියලා. යකෝ බලාගෙන ගියාම මුන් දෙන්නා මල් කඩනව නේ. අයියට නෝන්ඩියක් දෙන්නත් නොහිතුනාම නෙමෙයි. ඒත් මේ වෙලාවේ හැටියට මූඩ් අවුල් අප්පා. අනික අපේ එකා අහයි මං මේ වෙලාවේ ඇහැරගෙන මොකද කියලා. ශිකේ......... මේ මගුලක් නිසා හිතට නිවනක් නැති හැටි.... 

_______________________________________________

    උදේ පාන්දරම මං ඇහැරුණේ ෆෝන් එකේ වයිබ්රේට් එක නිසා. මොන මගුලක් ද කියලා හිතෙනකොටම තමයි ඊයේ වුණ වැඩේ මතක් වුණේ. මහිම නම් මොකද කරන්නේ? ෆෝන් එක කොට්ටේ යට තියෙද්දීම මං කල්පනා කරත් කිසිම දෙයක් ඔලුවට ආවේ නෑ. කමක් නෑ කතා කරනවා කියලා බලනකොට කෝල් එක මහිමගෙන් නෙමෙයි, අපේ සඳුගෙන්. අම්මේ...... හිතට දැනුණු සනීපයක්...

    'හෙලෝ'

    'හෙලෝ නෙමෙයි. මේ,මොකෝ පුතේ වුණේ?' ඔන්න මේකි දැන් මට අම්මා වෙලා.

   'අනේ බලපන් සඳු' කියලා පටන්ගෙන මං මහිම මන්දහාසිට කිව්ව දේවල් එක්ක මුළු විස්තරේම දිග ඇරියා.

   'අම්මට සිරි... එහෙනම් වැඩේ දරුණුයි වගේ නේ?' සඳු එහෙම කිව්ව නම් ඉතින් දරුණුයි ම තමා.

   'ඔව් බං. මං කීයටවත් බලාපොරොත්තු වුණේ නෑ මෙහෙම දෙයක්'

   'උඹ විතරක් නෙමෙයි බං, අපිවත්. මාර කේස් එකනේ. තවත් අවුල් වෙන්න කලින් මොනවමහරි කරන්න වෙයි' 

    'තරහ වෙන්න එපා කියලා මං බෑ කියන්නද?' මං ඇහුවා.

    'ඊට පස්සේ?' 

    'හ්ම්....ඊට පස්සේ... මැසේජ් කරන එක නවත්තල දාන්නම්'

    'ඒ වුණාට කවදමහරි ඕක මහිමට කියන්න වෙනවනේ. එදාට මොකද කරන්නේ?' සඳු ඒ ඇහුවා ප්‍රශ්නෙට නම් මං කොර වුණා.

    'මන්දා...... ' මං හිටියේ හොඳටම අවුල් වෙලා.

    'මන්දා කියලා බෑනේ විශ්. මේ අහපන්කෝ, බොරුවක් කරා කියලා දැනගත්තම මහිමගෙන් නෙමෙයි කාගෙන්වත් සමාවක් නෑ. එක උඹ හොඳටම දන්නවනේ. ඒ මදිවට උඹ මෙච්චර කල් මැසේජ් කරලා, ඕනෙම කරන දේ නොහිතපු විදියකින් අහගෙන මැසේජ් නොකර අතැරලා දාන එක සාධාරණ නෑනේ? අනික උඹට එහෙම කරන්නත් බෑ. මං දන්නවනේ උඹ ගැන' සඳු කිව්ව හැමදේම ඇත්ත. 

    'දැන් ඔය මහිම ඇහුව දේට උඹ එක්සයිට් වෙලාද ඉන්නේ? මං කියන්නේ ඒ උඹ බලාපොරොත්තුවෙන් හිටිය දෙයක් නේ?'

     'ඔව් සඳු... ඒක ඇත්ත. මං ඒක පිළිගන්නවා. ඒත් එයා ඒක ඇහුවේ මන්දහාසිගෙන්. ඒකයි නේ අවුල'

     'ඒක අවුලක් වෙන්න නම් ඉතින් ෂුවර් එකටම බලපාන්න ඇත්තේ උඹේ කල්කිරියාව වෙන්න ඇති නේ' සඳු හයියෙන් හිනා වෙලා එහෙම කිව්වා.

     'උඹ කියන්නේ මං අනවශ්‍ය විදියට බලාපොරොත්තු දෙන්න ඇති කියලද?' මං කෙලින්ම ඇහුවා.

     'නැතුව... ඒත් ඒක උඹ හිතල කරා කියලා මං කියන්නේ නෑ. උඹත් නොදැනුවත්ව එහෙම වෙන්න පුළුවන්. කොහොමත් උඹ මහිමට ලව් නිසා ඒක සාමාන්‍යයි නේ' අන්තිමේදී යන්තම් සඳු මගෙන් බැනුම් නොඅහා කතාව ඉවර කරා. මහිම කෝල් කරාම ජාමේ බේරාගෙන කතා කරන්නේ කොහොමද කියලා අපි දෙන්න ගොඩක් වෙලා කතා කරලා තීරණේ කරා.

*******

     වෙනදට උදේ පාන්දරම මිස් කෝල්ස් ගහලා මාව ඇහැරවන මහිම අද තාම සද්දයක්වත් නෑ. ඇත්තටම මං බය වුණා. මෙයා මට ජෝක් එකක්වත් කරලා නම්? අම්මෝ...... මං බෙල්ලේ වැල දාගෙන මැරෙනවා. බලාගෙන ඉඳල ඉඳලා එපා වුණ නිසා මං කාමරෙන් එළියට ආවා. මං සාලෙට එනකොට අයියා ටීවී බලනවා. මගේ මූණට හිනාවක් ආවේ ඊයේ මෙයාගේ මල් කැඩිල්ල ගැන මතක් වෙලා. 

    'මොකද මේ අද උදේම නැගිටලා?' ඔන්න ඉතින් උදේ පාන්දරම නක්කලේ දැම්මා.

    'ආ..... නංගී දැන් ඉස්සර වගේ නෑනේ ලොකූ. දැන් උදේම නැගිටිනවා. මගේ හොඳ කෙල්ල' ආදරේ උතුරලා යන ඇස් වලින් මගේ දිහා බලන ගමන්  අම්මි සාලෙට ආවා. උදේම ඒ ලස්සන සුදු මුණ දැක්කම ඇතිවෙන ආදරේට මහිමත් යටයි කියලා මට හිතුණා.

    'ඔව් මේ, ළගදි ඉඳන් ඉස්සර වගේ නෑ කියලා මටත් තේරෙනවා' පිට මැද්දට, තඩි පොල්ලකින් පත බෑවා වගේ අයියා එක පාරටම කියපි. මගේ ඉහ මොළ රත්වුණා. මං හිමිට ඇස් කොනින් අම්මි දිහා බැලුවත් අම්මි බලාගෙන හිටියේ ටීවී එක දිහා. මගේ වෙලාව හොඳ නිසාමද කොහෙද අම්මිට වැඩිය ඒ කතාව තේරුණේ නෑ. රැවුල ගිනි අරන් ඉන්න වෙලාවේ මෙයා එනවා මෙතන සුරුට්ටු පත්තු කරන්න. ඉදපන්කෝ මගේ සුදු අයියේ, මං බොට කරන්නම් වැඩක්. එහෙම හිතල මං ගිහින් අම්මි ලඟින් වාඩි වෙලා අම්මිගේ උරහිසට හේත්තු වුණා.

     'අයියගේ ඇස් වටේට කලු වෙලා නේද අම්මි?' මං නිකන් අයිය දිහා ඕනෙවට එපාවට බලලා කිව්වා. අයියත් මගේ දිහා ඕනෙවට එපාවට බැලුවේ තාමත් පොරට වැඩේ මීටර් නැති ගානයි.

     'ඔව්මයි....... පාඩම් කරනවා නේ පුතේ ඒ නිසා වෙන්න ඇති' අයියා දිහා ආදරෙත්, අනුකම්පාවත් මිශ්‍රවුණු විදියේ බැල්මකින් බලන ගමන් අම්මි කිව්වා.

     'හ්ම්..... ඔයාට සබ්ජෙක්ට්ස් කීයක් තියෙනවද අයියා?' මං අම්මි අහක බලාගන්න කලින් ටාර් ගාලා අයියගෙන් ඇහුවා. 

    'තමුසෙට තියෙන ගානම තමයි. ඇයි??' අයියා ප්‍රශ්නාර්තෙකුත් මූණට අරගෙන මගෙන් ඇහුවේ පුදුමෙන් වගේ. අම්මිගේ මූණත් ඒ ගානමයි.

    'ඒක තමයි.... ඒ සබ්ජෙක්ට්ස් තුනෙන් රෑට රෑට ෆෝන් එකෙන් ඉගෙන ගන්න තියෙන්නේ කොයි සබ්ජෙක්ට් එකද කියලා තමයි මං මේ කල්පනා කරේ?' මං අම්මිගේ මුණ දිහත් හොරෙන් බලන ගමන් අයියට කියලා දැම්මා. අයියගේ මුණ කලු වුණෙත්, පුදුමෙට අම්මිගේ කට අරුණේත්, මං කාමරේට දිවුවේත් එකම වෙලාවේදී වගේ..

   'මොකද්ද චූටි දුව ඒ කිව්ව කතාව.......' කාමරේට පැනල දොර වහගන්නකොට අම්මි කෑගහල එහෙම ඇහුවා.. මං උත්තර දෙන්න ගියේ නෑ. අම්මිගේ ආදරණීය පුත්‍ර රත්නයම උත්තර දෙයි නේ..

    කාමරේට ඇවිත් ටික වෙලාවක් සාලේ දිහාට මීටරේ අල්ලාගෙන හිටියේ, අයිය ඇවිත් මාව එලොව යවයි කියලා බලාපොරොත්තුවෙන්. ඒත් එහෙම වුණේ නෑ. සමහරවිට අම්මලා, පුතාල එකතු වෙලා වට මේස සාකච්චාවක් තියනවද දන්නෙත් නෑ... 

    අයියගෙන් තර්ජනයක් නැති නිසා හිත නිදහස් වුණාම තමයි ඊළඟ පාරාලේ ඔලුවට පාත් වුණේ. මේ වඩා නිසා මට මහිමව අමතකම වෙලා ගියානේ. මහිමගෙන් මිස් කෝල් එකක් තිබුණා. අන්ස්වර් නොකරපු නිසා මොනවා හිතුවද දන්නේ නෑ. කෝල් කරනවද? මැසේජ් කරනවද? නැත්තන් මොනවත්ම නොකර පාඩුවේ ඉන්නවද කියලා කල්පනා කරනකොටම මහිම ආයෙත් කෝල් කරා. හිතේ ලොකූ කැළඹීමක් තිබුණු නිසාම මං ආන්සර් කරේ කෝල් එක කට් වෙන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දී.

    'හෙලෝ'

    'හෙලෝ... ගුඩ් මොර්නින්ග්! අම්මේ...... දැනුයි ඇඟට ලේ ටිකක් ඉනුවේ' මහිම කිව්වේ පුදුම හදිස්සියකින්.

    'ගුඩ් මොර්නින්ග්!.. ඒ මොකෝ?'

    'මං හිතුවා තරහ වෙලා කියලා' ලොකූ හුස්මක් ගන්න ගමන් මහිම එහෙම කිව්වම, මගේ හිත මොකද්දෝ නොතේරෙන හැගීමකින් පිරුණා. 

    'නෑ....' පුළුවන් තරම් සන්සුන් විදියට කතා කරන්න හැදුවත් මගේ කටහඬ කලබල වෙලා කියලා මට හිතුනා.

   'හසී....??' පුදුම තරමේ ලෙන්ගතුකමකින් කටහඬ පුරවලා, ශාන්ත විදියට මහිම මට කතා කරනකොට කලින් දැනුණු හැගීම තවත් වැඩි වුණා. මේ දැනෙන්නේ ආදරේද?

   'ම්ම්....'

  'ඔයා මං කිව්ව දේවල් ගැන කල්පනා කරාද?' මහිමගේ මං කැමතිම ගුණාංගයක් මගේ හිත කලබලවෙලා තිබුණු ඒ වෙලාවෙත් එයා ප්‍රකට කරා. වැඩිය වටේ නොගිහින් කෙලින්ම ප්‍රශ්නෙට ආවා.

    'හ්ම්... ඔව්' මං ඇත්තම කිව්වා.

    'හොඳ ළමයා.... ඉතින්??' 

    'ඉතින්??' එයා අහන කතාව තේරුණත් හසරක් නොදන්න පොඩි එකා වගේ මාත් ඇහුවා.

    'අනේ ඔයා බබා නේ.. හි හි.. ඉතින් ඔයාට මොකද හිතෙන්නේ?' පුදුම තරමේ ඉවසීමකින් මහිම ඇහුවා.

    'ඊට කලින් මට ඔයාගෙන් ප්‍රශ්න ටිකක් අහන්න ඕනේ??' මං මහිමට කිව්වා.

   'ඕකේ.... ෂුවර්.. අහන්නකො ඉතින්' ඒ ලෙවල් ක්ලාස් එකක ළමයෙක් පහේ ශිෂ්‍යත්වේ ප්‍රශ්නෙකට උත්තර දෙන්න යනවා වගේ සැහැල්ලුවකින් මහිම කිව්වා.

   'ඇයි ඔයා මට ආදරේ කරන්නේ? ඔයා මං කවුද කියලා දන්නෙත් නෑ, මාව දැකලත් නෑනේ?' ඇත්තටම මගේ හිතේ තිබුණා ප්‍රශ්නේ මං ඇහුවා.

   'ආදරේට ඒ දේවල් ප්‍රශ්නයක්ද හසී? ගොඩක් කෙල්ලෝ ආශ්‍රේ කරලා තිබුණත් මට විශේෂයක් දැනුණේ ඔයා ගැන විතරයි. ඒක සාමාන්‍ය දෙයක් වෙන්න බෑ පැටියෝ. මං දන්නවා මං ඔයාට ආදරෙයි. ගොඩාක් ආදරෙයි. ඒක සාමාන්‍ය ආකර්ෂණයක් නෙමෙයි. ඔයාට මාව විශ්වාස නැද්ද?' මහිම ඇහුවේ පාපොච්චාරණක් කරන ගානට.

    'නෑ නෑ.. මට ඔයාව විශ්වාසයි. ඒත්..... ඒත් මහිම,ඔයා මාව දැක්කට පස්සේ ඒ අදහස් වෙනස් වුණොත්? ඔයා හිතන තරම් මං ලස්සන නෑ මහී'

   'මට තියෙන්නේ එහෙම රූපේ දැක්කම වෙනස් වෙන හිතක් කියලා ඔයා හිතනවද හසී? එහෙම හිතක් තියෙනවා නම් මං මීට් වෙන්න කලින් ඔයාගෙන් මෙහෙම අහන්නේ නෑ. දැක්කට පස්සේ තීරණේ කරනවා මිසක්. මට ගැලපෙනම කෙනා කියලා මෙච්චර කාලෙකට මට හිතුනේ ඔයා ගැන විතරයි හසී. මං ආදරේ කරන්නේ මං දන්න ඔය ලස්සන හදවතට මිසක් දැකල නැති ඔයාගේ මූණට නෙමෙයි' මහිම එහෙම කිව්වේ ආවේගේකින් කියලා මට හිතෙනවා. 

   'අහන්න මහිම... මං ඔයා කිව්ව දේවල් ගැන ගොඩක් හිතුවා. මට තේරෙන්නේ නෑ මං මොනවද කරන්න ඕනේ කියලා. අපි මීට් වුණාට පස්සේ අපේ තියෙන යාලුකමත් නැතිවෙයි කියලා මට බයයි. ඒ නිසා මට දැන්ම තීරණයක් ගන්න බෑ. අපි මීට් වෙමු? ඊට පස්සේ ඔයාම තීරණේ කරන්න. එතකොට මං මගේ තීරණේ ගැන කියන්නම්. ප්ලීස් මහී...' මගේ හිතේ තිබුණු අවංකම හැගීම් මං මහිමත් එක්ක කිව්වා.

   'අනේ කොච්චර ෂෝක් ද? මට ඔයාව මීට් වෙන්න කොයි තරම් ආස වුණත් මං ඒ ගැන කිව්වේ නෑ. ඔයා කියනකන්ම හිටියේ, නැත්තන් ඔයා මං ගැන වැරදියට හිතයි කියලා' මහිමගේ කට හඬේ තිබුනේ ලොකූ සතුටක්. 'ඕකේ.. එහෙනම් ඔයා මීට් වෙලාම කියන්නකෝ මට. ඉතින් අපි කවද්ද මීට් වෙන්නේ?' ඒ කටහඩට අමුතුම උද්යෝගේකුත් එකතුවෙලා තිබුණා.

   'ඔයාම කියන්නකෝ ඔයාට ලේසි දවසක්, තැනකුත් එක්ක?' මට ඒ ගැන කිසිම අදහසක් තිබුනේ නැති නිසා මං මහිමටම ඒ වගකීම පැටෙව්වා.

   'හරි.... ඔයාට සෙනසුරාදා ක්ලාස් ද? උදේ වරුවද , හවස් වරුවද පුළුවන්?'

   'හ්ම්ම්.... හරි. සෙනසුරාදා හොඳයි. වෙලාවේ ප්‍රශ්නයක් නෑ'

   'එහෙනම් සෙනසුරාදා හවස හතර හමාරට ඩයින්මෝ එකේදී? පුළුවන් ද?' මහිම ඇහුවා.

   'හා' ඒ තීරණාත්මක අවස්ථාවට මගෙන් අනුමැතිය ලැබුණා.

එහෙනම් ඊළඟ දවසේ ඩයින්මෝ එකේදී හම්බවෙමු... එතකන් ජයවේවා!

_______________

ප/ලි : ලැපේ චාජර් එකේ අවුලක් නිසා දවස් ගානක් මේ පැත්තේ එන්න බැරිවුණා. ඒ නිසා මේ කොටස දාන්න පරක්කු වුණා. ඒකට සොරි හොඳේ.........